"มันกลายเป็นบล๊อกร้างมาเกือบปี สร้างสรรค์มันขึ้นมาดีมั้ยนะ"
.......
ไม่รู้จะสำเร็จมั้ย หรือทำไปได้อีกไกลแค่ไหน
ขอบคุณที่ให้กำลังใจค่ะ
แอบรู้สึกแปลกๆ มีบล๊อกมานานชาติ แต่ไม่เคยคิดจะอัพ
ด้วยความที่ว่า ตอนยังเรียนอยู่(ตอนนี้เรียนจบแล้ว อิอิ) เรียนกันอย่างสาหัสมาก
จะว่าเรียนหนักมั้ย ก็ไม่ได้หนักจนแทบตายให้ไำด้ตลอดเวลา
เพียงแค่สอบทีไร เกือบตายทุกที
รู้สึกว่าจะเวิ่นเว้ิอมากไปหน่อย 555
กลับมาเปิดบ้านนี้อีกครั้งหลังเรียนจบ
ตอนนี้ทำงานได้เดือนที่สามแล้ว กำลังจะพ้นโปร(แต่จะผ่านมั้ยล่ะ!!)
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองปรับตัวได้มากขึ้นกว่าสองเดือนแรก เริ่มคุยกับพี่ๆในที่ทำงานมากขึ้น
ตอนแรก อะไรๆก็รู้สึกว่ามันเปลี่ยนแปลงไปหมดทุกอย่าง
ไม่เห็นเหมือนตอนเรียนเลย เวลาเรียน เจอเพื่อนเยอะแยะมากมาย เฮฮาสนุกสนานไปเรื่อยๆ
พอเข้าสู่การทำงาน ทุกอย่างเปลี่ยนไป จะว่ายังไงดีล่ะ ก็แค่ สังคมมันไม่เหมือนเดิม
รู้สึกได้เลยว่าตัวเองโชคดีมากๆ ที่ได้เข้าทำงาน ณ ที่ๆทำอยู่
ทุกๆคน ดูแลกันเหมือนพี่น้อง ในความรู้สึกลึกๆแล้ว นับได้ว่าโอเคมากๆกับพี่ๆทุกๆคน
แค่นี้ก็ดีแล้วสำหรับการเปลี่ยนแปลงมาอีกเส้นทางนึงของชีวิต
แต่ถ้าพูดถึงในใจลึกๆ ก็ยังรู้สึกคิดถึงวันเวลาเก่าๆอยู่ดี
คิดถึงเพื่อนๆืทุึกคน คิดถึงสภาพการใช้ชีวิตวัยเรียน
มันแอบเหงาลึกๆ บอกไม่ถูกเลยว่าทำไมถึงเหงา ทั้งๆที่อยู่ในที่ทำงานก็มีความสุขดี หัวเราะได้กับทุกเรื่อง
แต่พอนึกถึงเรื่องวันเก่าๆก็อดเศร้าไม่ได้จริงๆนะ ก็มันคิดถึงอ่ะ ทำไงได้
เอาเป็นว่าก็สัญญากับตัวเองแล้ว ว่าจะต้องก้าวต่อไป
เรื่องวันเก่าๆเอามาคิดให้เป็นความทรงจำที่ดี แล้วก็เพิ่มความทรงจำที่ดีใหม่ๆให้มากขึ้นละกัน
เปิดบล๊อกร้างด้วยความเวิ่นเว้อของตัวเองชัดๆ
ด้วยความที่เป็นคนไม่เก่งในด้านสร้างสรรค์
รูปแบบบล๊อกคงได้แค่นี้(แต่จะพยายามต่อไปละกัน อิอิ)
แล้วเจอกันใหม่โอกาสหน้า
ปล. ถ้าไม่รักกันแล้วจะให้รักใครได้อีก ขอให้เรื่องราววุ่นวายต่างๆจบลงได้ด้วยเถอะ
